12 August 2011 เรื่องสั้น วันแม่ : สายฝนกับความเหงา

เรื่องโคตรสั้น… ที่ผมเขียนไว้นานละ ตั้งแต่กลางปี  2551 เพื่อส่งเมล์ให้ใครสักคนอ่าน เลยเอามาเขียนเรียบเรียงใหม่ จับยัดลงบล็อกซะ เพราะมันมีบางมุมมอง อยากให้ลองอ่านดูกัน…. สำหรับวันสำคัญ ที่ดีแบบวันนี้


ภาพประกอบจากเว็บ http://knotty0720.blogspot.com/

“..บ่อยครั้งที่ผมมักจะปล่อยอารมณ์ไปกับสิ่งแวดล้อมจากธรรมชาติ ที่ได้สัมผัสอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าความสุข ความมีอิสระ ความสงบที่ได้อยู่บนชายทะเล เสียงคลื่น ร่มเงาต้นไม้ และสายฝน…”

เพราะ….ความเมื่อยล้าของร่างกายจากออกกำลังกายอย่างต่อเนื่อง ผมเผลอหลับอยู่ที่ทำงานโดยไม่รู้ตัว เมื่อรู้สึกตัวจึงรีบปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เพื่อต้องการที่จะเดินทางกลับบ้าน ดูเวลาก็สามทุ่มกว่า มีเสียงจากภายนอกดังเข้ามาถึงภายในห้อง ทำให้รู้ได้ว่าฝนกำลังตกอย่างหนัก

ร่มก็ไม่มีพกติดตัว แต่อาจนับเป็นโชคดี ที่ยังมีเพื่อนอีกคนอยู่ในห้องทำงาน เขาชื่อ “โก้” กำลังจะกลับบ้านเช่นเดียวกัน เขาแสดงความมีน้ำใจ และอาสาจะขับรถยนต์ส่วนตัว แวะไปส่งผมยังสถานีรถไฟฟ้าย่านคลองเตย ถ้าเดินออกจากที่ทำงานตอนนี้อาจจะเปียกทั้งตัว หรืออาจจะต้องรอจนกว่าฝนจะหยุดตก มันคงกินเวลานานน่าดูเลยละ

เมื่อรถไฟฟ้ามาส่งถึงสถานีปลายทาง ผมต้องอาศัยรถเมล์เดินทางต่ออีก ยังดีที่ป้ายรถเมล์ใกล้กับทางออกของสถานีรถไฟฟ้าอยู่ใกล้กัน ทำให้เปียกไม่มาก เมื่อมองไปที่ป้ายรถ ยังมีคนจำนวนมากมายที่ยังยืนรอรถที่จะกลับบ้าน รวบถึงคนขับมอเตอร์ไซค์ อาศัยป้ายรถยืนหลบฝนโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเมื่อไหร่

มองดูเวลาเกือบจะ 4 ทุ่มแล้ว รถที่ติดทำให้รถเมล์กว่าจะมาสักคันใช้เวลานานมาก เมื่อรถเมล์มาคนจำนวนมากเบียนเสียดแย่งกันขึ้นเบียดแน่นเต็มไปหมด กว่าจะลงป้ายใกล้ปากซอยบ้าน เล่นเอาสะบักสบอมเลย จากหน้าปากซอยถึงบ้านเกือบ 800 เมตร ผมจึงใช้บริการมอเตอร์ไซค์อยู่ประจำ แต่วันนี้กลับไม่มีจอดรอให้บริการสักคัน คงเพราะหลบฝนที่ตกหนักและยาวนาน  เลยต้องเลือกที่เดินลุยฝนเข้าซอยแทน  แม้ฝนจะตกเบาบางแล้ว แต่มันก็สามารถทำให้ตัวผมเปียกแฉะไปหมดได้

อารมณ์ของผมก็ได้ถูกปลดปล่อยไปกับสายฝน เสียงฟ้าร้อง และบรรยากาศที่เหงาเหลือเกินจะบรรยาย ความคิดฟุ้งซ่านมากมายเข้ามาแทนที

…น่าจะมีสักคนที่เป็นห่วงเรา โทรหาเรา น่าจะมีคนนั้น คนนี้ หรือคนที่เราต้องการอยากให้เป็นห่วงเราอยู่ข้างๆ เรา การคาดหวังยิ่งเกิดขึ้นมากขึ้น และจะเจ็บทุกครั้งที่นึกถึง…

บางครั้งสายฝนก็คงอยากทำให้เราเปียก เพื่อชำระความนึกคิดหรือความรู้สึกกับบางสิ่งบางอย่างออกไป แต่ความคิดของคนเรา มันก็ช่างซับซ้อนมากกว่าที่สายฝนจะชำระจากความรู้สึกของเราไปได้

เมื่อเดินผ่านมาครึ่งทาง ก็มีเสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น คงเป็น….เธอ(คนนั้น) แน่นอน ผมแอบยิ้มอยู่ในใจ แต่ความจริงกลับไม่ใช่…  กลับเป็นใครคนนึงที่โทรเข้ามาแทน

“…ฮัลโหล…เป็นงัยบ้าง อยู่ไหนแล้ว ฝนตกให้ไปรับไหม” คำพูดแค่นี้ทำให้ฉันหยุดคิด หยุดเหงา หยุดทุกสิ่งที่ความคิดและความรู้สึกของผม ที่มันฟุ้งซ่านระหว่างเดินทางพร้อมกับสายฝน เปลี่ยนความรู้สึกทำให้ดีใจมาก

“ไม่เป็นไรครับ แม่ ผมเดินใกล้จะถึงบ้านแล้ว จะได้ไม่ต้องเหนื่อย” ผมตอบไป เพราะไม่อยากให้ท่านเหนื่อยที่จะออกมารับ

“และไม่เปียกเหรอ” แม่พูดแต่สามารถได้ยินเสียงพ่อถามอยู่ข้างๆ

“นิดหน่อยครับ ฝนเริ่มจะหยุดแล้ว” ผมตอบกลับไปอีกครั้ง แท้ที่จริงตัวก็ยังเปียกอยู่

“ระวังจะไม่สบายหละ กลับมาก็อาบน้ำ กินยาด้วยหละกันนะ” แม่แสดงความเป็นห่วง

“ครับ” เสียงผมตอบกลับไปเป็นครั้งสุดท้าย และก่อนวางสาย ผมได้ยินเสียงรายงานการสนทนารระหว่างแม่กับผม บอกให้พ่อฟัง

เมื่อวางสาย จากความรู้สึกที่เศร้าและเหงา อยากต้องการความห่วงใยจากใครคนนั้น เปลี่ยนเป็นความสุขและรอยยิ้มที่ไม่นึกมาก่อน

คนเรานี่ก็แปลก มักจะต้องการความรัก ความห่วงใยจากใครบางคน ในช่วงเวลาที่เราเศร้าหรือเหงา จนบางครั้งมันทำให้เราลืม คนที่พร้อมจะห่วงใยเราเสมอนั้นคือใคร

“ผมรักพ่อกับแม่ครับ และสัญญาว่าจะเป็นคนดี ดูแลท่านตลอดไป” ความรู้สึกนี้ฉันได้พูดเข้าไปในใต้ลึกของหัวใจฉัน และมันไม่มีวันจะถูกทำลาย……….ไปได้

 

หอยแครง 
15/08/2009

Tags:

3 Responses to “เรื่องสั้น วันแม่ : สายฝนกับความเหงา”

  1. Sernjew says:

    ซึ้งจังพี่หนุ่ม

  2. Pan says:

    ความรักของพ่อแม่ไม่มีวันหมด ขอบคุณสำหรับเรื่องดี ๆๆ ค่ะ 

    • inoomm says:

      ขอบคุณมากครับ ที่แวะเข้ามาเยี่ยมชม และอ่าน 😀

Leave a Reply